دیدنت برام یه خوابه یا یه اتفاق ساده

مث حس کردن گریه با یه یغض بی اراده

تو خود یه اتفاقی توی لحظه های دیدار

لحظه ای که عاشقانه ماروباهم آشنا کرد

خسته از این همه غربت وی این شبای ولگرد

ایندفعه چرخۀ قسمت مارو با هم آشنا کرد

من که بی صدا و بی کس زیر آوار تباهی

لحظه هارو می شمردم توی بهت بی پناهی

تا یکی از پشت ابرا از دل سپیده سر زد

به شب سیاه و خسته م رنگ آبی سحر زد

یکی انگار زیر بارون واسه غربتم دعا کرد

اون که با نگاه گرمش منو از خودم رها کرد

حالا تو کویری کهنه این منم که خیس خیسم

لابه لای هر ترانه م دارم از تو می نویسم

تو که یک شب برهنه توی ظلمت چشاته

یه شکوفۀ تبسم روی گلبرگ لباته

تویی که ساده ترینی مث بارون پشت شیشه

تکیه گاه خستگیم شو نازنینم تا همیشه

یه شریک بی ریا باش برای این دل زخمی

این تویی که با نگاهت می تونی منو بفهمی

این منم با کوله باری پره احساس و رفاقت

عشقمو به پات می ریزم با یه عالمه صداقت

هنوزم عاشق ترینم با دلی همیشه ساده

پیشکش و ارزونی تو عشقی که خیلی زیاده